Roepende In De Woestijn – Autobiografie

5 “Geen oog zag naar u om, om een van die dingen uit medelijden bij u te doen. U werd weggeworpen op het open veld uit afschuw voor uw leven op de dag dat u geboren werd.
6 Toen Ik voorbij u kwam, zag Ik u trappelend in uw bloed en Ik zei tegen u in uw bloed: Leef! Ja, Ik zei tegen u in uw bloed: Leef!”
– Ezechiël 16:5-6 –

The Great Gatsby – Anno 2013 – “My Life Has Got To Be Like This…”

TQ – Faster – Anno 2019

The Big Bang Theory : Season 11 – Episode 3 : “The Relaxation Integration” – “Okay, New Business. Do We Grant Laid-Back Sheldon A Seat On The Council?”

6 “Ga naar de mier, luiaard,
zie zijn wegen en word wijs.
7 Hoewel hij geen aanvoerder heeft,
geen leidinggevende of heerser,
8 maakt hij zijn eten gereed in de zomer,
verzamelt hij zijn voedsel in de oogsttijd.

9
Hoelang, luiaard, blijft u liggen?
Wanneer staat u op uit uw slaap?
10 Een beetje slapen, een beetje sluimeren,
een beetje liggen met gevouwen handen!
11 Zo komt uw armoede over u als een wandelaar
en uw gebrek als een gewapend man.”
– Spreuken 6:6-11 –

Pirates Of The Caribbean 3 : At World’s End – “We Have Lost Speed And, Therefore, Time. Precious Time, Which Cannot Be Recovered Once Lost. Do You Understand?” – Anno 2007

28 “Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.
29 Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel;
30 want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.”
– Mattheüs 11:28-30 –

Mad Max : Fury Road – “We Had No Water, And Water Was Filth, It Was Poisoned” – Anno 2015

4 “Er waren er die dwaalden in de woestijn, op een weg door de wildernis,
een stad om te wonen vonden zij niet.
5 Zij waren hongerig, ja, ook dorstig,
hun ziel was in hen bezweken.
6 Maar toen zij in hun benauwdheid tot de HEERE riepen,
redde Hij hen uit hun angsten.
7 Hij leidde hen op een rechte weg,
zodat zij naar een stad konden gaan om te wonen.”
– Psalm 107:4-7 –

The Fresh Prince Of Bel Air – Theme Song – Anno 1990

Bel-Air – Anno 2019

1 “De HEERE nu zei tegen Abram: Gaat u uit uw land, uit uw familiekring en uit het huis van uw vader, naar het land dat Ik u wijzen zal.
2 Ik zal u tot een groot volk maken, u zegenen en uw naam groot maken; en u zult tot een zegen zijn.”
– Genesis 12:1-2 –

1 “In het vijftiende jaar van de regering van Keizer Tiberius, toen Pontius Pilatus stadhouder was over Judea, Herodes viervorst over Galilea, zijn broer Filippus viervorst over Iturea en over het land Trachonitis, en Lysanias viervorst over Abilene,
2 onder de hogepriesters Annas en Kajafas, geschiedde het woord van God tot Johannes, de zoon van Zacharias, in de woestijn.”
– Lukas 3:1-2 –

1 “In die dagen trad Johannes De Doper op en hij predikte in de woestijn van Judea,
2 en zei: Bekeer u, want het Koninkrijk der hemelen is nabijgekomen.
3 Want deze is het over wie gesproken werd door de profeet Jesaja toen hij zei: De stem van een die roept in de woestijn: Maak de weg van de Heere gereed, maak Zijn paden recht.
4 Deze Johannes had kleding van kameelhaar en een leren gordel om zijn middel; zijn voedsel was sprinkhanen en wilde honing.
5 Toen liep Jeruzalem, heel Judea en heel het land rondom de Jordaan naar hem uit,
6 en zij werden door hem gedoopt in de Jordaan, terwijl zij hun zonden beleden.”
– Mattheüs 3:1-6 –

7 “Toen hij velen van de Farizeeën en Sadduceeën op zijn doop zag afkomen, zei hij tegen hen: Adderengebroed! Wie heeft u laten weten dat u moet vluchten voor de komende toorn?
8 Breng dan vruchten voort in overeenstemming met de bekering;
9 en denk niet dat u bij uzelf kunt zeggen: Wij hebben Abraham als vader; want ik zeg u dat God zelfs uit deze stenen voor Abraham kinderen kan verwekken.
10 De bijl ligt zelfs al aan de wortel van de bomen; elke boom dan die geen goede vrucht voortbrengt, wordt omgehakt en in het vuur geworpen.
11 Ik doop u wel met water tot bekering, maar Hij Die na mij komt, is sterker dan ik; ik ben het niet waard Hem Zijn sandalen na te dragen. Hij zal u dopen met de Heilige Geest en met vuur.
12 Zijn wan is in Zijn hand en Hij zal Zijn dorsvloer grondig reinigen en Zijn tarwe in de schuur verzamelen en Hij zal het kaf met onuitblusbaar vuur verbranden.”
– Mattheüs 3:7-12 –

The Big Bang Theory : Season 3 – Episode 8 : “The Adhesive Duck Deficiency” – “Sheldons Log”

The Great Gatsby – Anno 2013 – “Can’t Repeat The Past”

The Big Bang Theory : Season 2 – Episode 21 : “The Vegas Renormalization” – “There’s No Place For Truth On The Internet”

Autobiografie

The Big Bang Theory : Season 11 – Episode 15 : “The Novelization Correlation” – “Oh, It’s My New Keyboard. It Looks And Sounds Like An Old-Fashioned Typewriter. Makes Me Feel Like A Real Novelist”

The Great Gatsby – Anno 2013 – “You’re Wrong About The Past, Old Sport… You’re Wrong!”

The Big Bang Theory : Season 11 – Episode 22 : “The Monetary Insufficiency” – “I’m Just Sitting Here At My Desk Typing On My Computer For Nothing”

TQ – Explosive – Anno 2019

11 “Toen ik een kind was, sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, overlegde ik als een kind, maar nu ik een man geworden ben, heb ik het kinderlijke tenietgedaan.”
– 1 Korinthe 13:11 –

The Great Gatsby – Anno 2013 – “Opening Tune”

The Beach – Anno 2000 – “Opening Scene”

“ONBEDACHTZAME OGEN OOGSTEN ONREINHEID & ONGELUK” – Leeftijd : 6
“Een van mijn allereerste herinneringen dateert van toen ik slechts zes jaar oud was en was er direct een met verregaande gevolgen.
Om de een of andere reden had mijn vader al vrij vroeg in mijn jeugd de behoefte mij in aanraking te brengen met pornografie. Ik was amper zes jaar oud toen hij mij op een van de avonden dat hij mij zoals iedere avond naar bed bracht een Playboy liet zien, terwijl hij mij instopte. Ik vergeet nooit meer het plaatje van een bloedmooie blonde vrouw die op haar knieën voorovergebogen zat en haar blote kont de lucht instak. Dit plaatje staat voor de rest van mijn leven op mijn netvlies gebrand en had een enorme impact op mijn tot dan toe onbevlekte geest. Ik voelde mij logischerwijs enorm aangetrokken tot deze bloedmooie blonde vrouw.
De tweede aanraking met onreinheid in korte tijd vond plaats in de woonkamer van mijn ouderlijk huis. Ik herinner mij als de dag van gisteren dat mijn vader overdag languit op de bank lag en met een enkele druk op de knop van de afstandbediening een soft-pornofilm tevoorschijn toverde, terwijl mijn moeder in de keuken aan het schoonmaken was. Op het beeldscherm verscheen vanuit het niets een naakte vrouw met rode haren en enorm grote borsten. Ik vergaapte mij als zesjarige aan haar immense boezem, geen enkel benul koesterende dat ik twintig jaar later een vrouw ontmoeten zou die hier verdacht veel op leek, een ontmoeting die mijn leven vrijwel even radicaal zou ontwrichten als deze jeugdige traumatische ervaring. Mijn hart begon sneller te kloppen en ik deelde de opwinding van mijn vader. Tegelijkertijd voelde ik mij bezwaard naar mijn moeder in de keuken. De opwinding won het echter van de schaamte en vanaf dat moment kon ik niet wachten totdat mijn moeder en broertje tweemaal per week naar de plaatselijke markt gingen om boodschappen te doen, zodat ik ongestoord kon kijken in de Playboy collectie die mijn vader onder zijn bed bewaarde en zijn pornocollectie op VHS-Videobanden, die doodleuk in de woonkamer stonden uitgestald.
Zo ontwikkelde ik alreeds als zesjarig kind een ongezonde fixatie voor het vrouwelijk lichaam en pornografische beelden. Eerlijkheidshalve was ik als kind alreeds verslaafd aan pornografie.
De reden trachtende te achterhalen waarom mijn vader dit deed, kan ik niet anders dan concluderen dat hij bang was dat ik homofiele gevoelens zou ontwikkelen en dat hij er daarom zo vroeg mogelijk verantwoordelijk voor wenste te zijn dat ik lust ontwikkelde voor vrouwen.
Mijn moeder had immers vanaf mijn geboorte geworsteld met een postnatale depressie vanwege het feit zij teleurgesteld was dat ze geen meisje gekregen had, maar in plaats daarvan mij. Ik vermoed dat ik als hoogbegaafd kind alreeds vanaf mijn geboorte gevoeld heb dat ik ongewenst was door mijn moeder, aangezien ik mij altijd ongeliefd heb gevoeld. Misschien ben ik mij onbewust meer als een meisje gaan gedragen, waardoor mijn vader homofobie ontwikkelde en zich gedwongen voelde in te grijpen…”

Revolutionary Road – Anno 2008 – Not Well, My Ass!”

Revolutionary Road – Anno 2008 – “I Wish To God That You Had”

“VERBROKEN VERBOND” – Anno 1994, Leeftijd : 8
“Anno 1994 besloten mijn ouders na een liefdeloos huwelijk van elkaar te scheiden, hetgeen logischerwijs een grote impact had op mij als kind, zoals op ieder kind.
Ik herinner mij nog dat ik samen met mijn vader voor een korte periode bij mijn opa en oma Claassen introk, waar hij mij het slechte nieuws mededeelde dat hij en mijn moeder definitief gingen scheiden. Dit nieuws sloeg in als een bom, en tegelijkertijd voelde het als een opluchting. Ik voelde de kans om bij mijn vader te kunnen gaan wonen, zodat ik niet langer met mijn moeder onder een dak hoefte te leven. Vanwege de dwangmatige obsessieve stoornis van mijn moeder, die met name tot uiting kwam in schoonmaken, ervaarde ik het samenleven met haar immers als een oorlog, aangezien ik weigerde mij te schikken naar haar buitensporige wensen en ik het vertikte om mij aan te passen aan haar ziektebeeld. Nadat mijn vader dit nieuws bekend maakte, ervaarde ik een bevrijdend gevoel. Alsof mijn vader in de rol van Mozes mij beloofde uit slavernij naar het beloofde land te leiden. Dit hield hij mij ook voor; dat hij van mijn moeder ging scheiden omwille van mijn welzijn. In werkelijkheid was hij echter verliefd geworden op een beeldschone jongere vrouw genaamd Maddy en liep mijn vader simpelweg zijn vlees achterna. Het Beloofde Land bleek Anno 1997 Almere te zijn. Alvorens deze verhuizing plaatsvond diende zich echter eerst een woestijnperiode aan. Aan de andere zijde van de vuilnisbelt waar ik samen met mijn ouders had gewoond in een riante twee-onder-een-kap-woning in mijn geboortedorp Cuijk Aan De Maas, kwam ik samen met mijn vader, mijn stiefmoeder en mijn broertje te wonen in een veel kleiner rijtjeshuis en bleek de woestijnperiode in dit geval al snel erger te zijn dan de slavernij bij mijn moeder in huis.
Mijn stiefmoeder Maddy leed aan borderline en had de gave mijn tot over zijn oren verliefd zijnde vader tot waanzin te drijven. Alcohol begon een steeds grotere rol te spelen in hun relatie en mishandeling werd al snel eerder regel dan uitzondering en nam almaar meer in ernst toe, tot het moment het vrij normaal was dat midden in de nacht het huis bijkans afgebroken werd en de politie geregeld aan de deur stond.
Waar mijn vader de eerste acht jaar van mijn leven mijn beste vriend was geweest en ik een intieme relatie met hem beleefde, keerde dit radicaal om vanaf het moment van de scheiding van mijn ouders. Mijn vader verdronk ik verliefdheid, alcohol, machteloosheid en geweld en had nauwelijks nog oog voor mij, vanwege zijn obsessie voor mijn stiefmoeder.
Ondanks het ziektebeeld van mijn stiefmoeder gaf zij mij liefde, aandacht en genegenheid die ik acht lange jaren van mijn biologische moeder had moeten missen. Wanneer zij eens in de zoveel tijd haar toevlucht zocht in een nabijgelegen klooster voelde ik mij enorm in de steek gelaten door haar.
De relatie met mijn vader bekoelde almaar meer, aangezien hij mijn gevoelsmatige moeder almaar meer pijn deed. In deze tijd ontwikkelde ik een diepe haat voor hem…”

How I Met Your Mother – Season 3, Episode 5 – “The Hot Crazy Scale”

“VERTWIJFELD & VERSTEEND”
“Tijdens een van de nachten dat er oorlog in huis uitbrak, schrok ik wakker door een intense schreeuw van mijn stiefmoeder. Haar jammerklacht ging werkelijk door merg en been. Direct gaf God mij een beeld in gedachten en besefte ik mij wat er zich een verdieping lager afspeelde. Ik zag half in slaap op mijn netvlies het beeld gebrand hoe mijn vader op de badkamer het slipje van mijn stiefmoeder met brute kracht omhoog trok totdat ze van achter naar voren uitscheurde. De volgende dag was dit ook het verhaal dat ze beiden met mij en mijn broertje deelden. Mijn vader was boos geworden omdat mijn stiefmoeder had geweigerd het lingerie-setje aan te trekken dat hij voor haar had gekocht. Hierop heeft hij haar in een woedeaanval en een vlaag van verstandsverbijstering ernstig verminkt.
Direct sprong ik mijn bed uit en rende de zolderkamer uit waar ik en mijn broertje sliepen. Boven aan de trap naar beneden bleef ik uit angst voor mijn vader abrupt staan en schreeuwde ik hem toe dat hij moest stoppen. Op zijn beurt riep hij terug dat ik mij er niet mee moest bemoeien. Op dat moment raakte ik hevig in conflict met mijzelf. Vertwijfeld en versteend bleef ik boven aan de trap staan, weifelend tussen de trap afstormen en mijn vader aanvliegen en met de staart tussen mijn benen terug mijn bed inkruipen. Ik weet niet hoe lang ik uiteindelijk boven aan de zoldertrap heb staan wachten. Het leek echter een eeuwigheid te duren. Uiteindelijk ben ik uit angst terug gekropen in bed.
Jaren later, na mijn bekering tot Christus, tijdens mijn opname bij De Hoop GGZ, woonde ik met mijn begeleider van de afdeling een driedaagse genezingsdienst bij van Catharina Fabiano, waar de Heilige Geest gewoon was jeugdtrauma’s aan het licht te brengen en hier genezing in te geven.
God liet mij tijdens een van deze dagen het beeld zien dat ik boven aan de trap stond, maar vanuit een ander perspectief; namelijk vanaf de trap. Waar ik als kind tijdens deze traumatische nacht minutenlang in het trapgat heb gestaard, kon ik nu zien wat er zich achter mij af had gespeeld. De Heilige Geest openbaarde dat Jezus al die tijd liefdevol en geduldig achter mij had gestaan en met zijn vrede over mij heen was gekomen, waarna hij mij veilig terug had geleid naar mijn slaapkamer…”

The Fresh Prince Of Bel Air – Full Theme Song – Anno 1990

The Beach – Anno 2000 – Official Trailer

TQ – Westside – Anno 1998

“BESTEMMING BEREIKT” – Anno 1997, Leeftijd : 12
“Direct na het afronden van de basisschool kwam er een einde aan de woestijnperiode aan de andere kant van de vuilnisbelt in Cuijk Aan De Maas.
Vanwege het feit mijn vader als Hoofd Inkoop van een ziekenhuis een nieuw dienstverband kreeg in Amsterdam, diende ik met hem en mijn stiefmoeder te verhuizen naar Almere. Mijn broertje Mark was inmiddels na ingrijpen van de rechter wederom ingetrokken bij mijn moeder en bleef zodoende achter in mijn geboortedorp.
In eerste instantie riep de gedwongen verhuizing enorm veel weerstand bij mij op, aangezien ik bang was voor het onbekende. Direct na aankomst in Almere voelde het echter als een bevrijding van alle drama in mijn jeugdjaren. Almere voelde op de een of andere manier letterlijk als Het Beloofde Land. Of het nu kwam door de Amsterdamse mentaliteit, de combinatie van nieuwbouw en uitgestrekte natuur of het simpele feit Almere zich onder de zeespiegel bevond is mij een raadsel, maar het voelde alsof zelfs de zuurstof in Almere anders was. Ik was direct verliefd op ons hoekhuis op de Bud Abbottstraat 1, onze nieuwbouwwijk, het voetbalveldje achter ons huis, de moderne stad op loopafstand van ons huis en mijn middelbare school die op leek te rijzen uit de natuur.
Ondanks de belofte van mijn vader en mijn stiefmoeder dat we in Almere opnieuw zouden beginnen, herinner ik mij dat er op de allereerste dag na de verhuizing direct bonje in huis was, waarna ik mijn vader grof uitgescholden heb in een poging hem duidelijk te maken hoe ik werkelijk over hem dacht en dat ik het vertrouwen in hem na die dag definitief kwijt was.

Vier jaar later was gebleken dat de politie en de hel uit Cuijk mee was verhuisd naar Almere en dat er in Het Beloofde Land nog altijd pijn en verdriet was.
Toch was op mijn zestiende mijn liefde voor Almere almaar gegroeid en had ik er twee nieuwe liefdes bij sinds de zomer van 1998; Het Nederlands Elftal en de Amerikaanse Rapper TQ, die doorgaans zong over God en de ellende van alledag. Voetbal en zijn muziek vulden mijn hart dagelijks met nieuwe hoop en ik liet dan ook een tatoeage van hem op mijn rechter bovenarm zetten, met daaronder de letters G.M.; G stond voor God en M voor mijn moeder Mary, mijn broertje Mark, mijn stiefmoeder Maddy, mijn beste vriend Melvin en Marjolein; het meisje waar ik de laatste maanden voor de tweede radicale verhuizing hopeloos verliefd op was, waar zij louter vriendschappelijke gevoelens koesterde.
Anno 2001 had ik na alle ellende aan het thuisfront en de rebellie die dit op school tot gevolg had inmiddels mijn schoolprestaties om zeep geholpen. Tweemaal bleef ik zitten in 3 HAVO en ik was de schrik voor alle docenten. Onze klas stond vier jaar lang te boek als de meest beruchte klas van de school, onder aanvoering van mijzelf. Kunst was iedere les de desbetreffende docent tot waanzin te drijven en trachten huilend de klas te laten verlaten. Meerdere malen lukte dit, tot mijn grote genoegen. Waar ik in mijn thuissituatie machteloos was tegenover het geweld, greep ik op school de macht en stond ik te boek als een clown en een rebel. Uiteraard waren dit slechts maskers en een overlevingsstrategie om niet te verdrinken in mijn pijn en verdriet.
Waar ik in mijn eerste week in Almere nog gepest werd vanwege mijn Brabantse accent, was ik door mijn brutaliteit en rebelse gedrag al snel een van de populairste jongens van de school en kreeg ik enkele goede vrienden, waarbij ik veel tijd bij hen thuis door mocht brengen. Bij een van mijn vrienden heb ik zelfs enkele weken gewoond, in de grote villa van zijn rijke ouders. Ik voelde mij destijds als het karakter van Will Smith in The Fresh Prince Of Bel Air. Ik was de koning te rijk en ondanks alle ellende gelukkig tot in mijn tenen. Als puber ontwikkelde ik interesse voor voetbal, muziek, games en cabaret en werd ik eveneens verliefd op het computerspel FIFA en Youp Van Het Hek. Niets leek mijn droom te kunnen verstoren en het asgrauwe verleden in Cuijk lag inmiddels mijlenver achter me, evenals het contact met mijn familie. Ik maalde er niet om en miste hen niet. Mijn vrienden en hun familie was mijn nieuwe familie.
Totdat hier abrupt een einde aan kwam…”

The Beach – Anno 2000 – “Traveling Alone”

TQ – Daily – Anno 2000

TQ – Bye Bye Baby – Anno 1998

“REBELLIE EIST RECHTVAARDIGHEID” – Anno 2000, Leeftijd : 15
“Na zeven jaar mishandeling was ik de relatie van mijn ouders spuugzat en besloot ik de op school ontwikkelde rebellie mee te nemen naar het thuisfront en mijn ouders tegen elkaar uit te spelen.
Ik werd almaar opstandiger tegenover mijn stiefmoeder en maakte haar op een dag uit voor een hoer, wetende dat dit gevoelig lag aangezien ze in een vorig leven een hoerenmadam was geweest.
Waar ik op hoopte gebeurde; mijn stiefmoeder gaf mij een tik voor mijn kop, waardoor mijn vader zich gedwongen voelde haar op straat te zetten.
In eerste instantie was ik trots op mijzelf, aangezien de mishandeling in zeven jaar tijd almaar heviger was geworden en alleen God wist wanneer het onherstelbaar uit de klauwen zou lopen. Mijn vader had immers alreeds een nacht vastgezeten op het politiebureau en mijn stiefmoeder had inmiddels al meervoudig letsel opgelopen. Ik was van mening dat ik ondanks mijn jeugdige leeftijd en mijn manipulatieve gedrag de verstandigste geweest was en ons alle drie tegen elkaar in bescherming had genomen door de boel op te blazen.
Al snel keek ik hier echter anders tegenaan, toen mijn vader dagelijks na zijn werk depressief op de bank lag te slapen in het donker toen ik thuiskwam van voetballen of ontspannen met vrienden.
Mijn vader kon absoluut niet voor zichzelf zorgen en besloot al snel op internet een nieuwe vrouw te zoeken. Binnen de kortste keren was hij getrouwd met een vrouw die in niets op mijn stiefmoeder leek, aangezien ze veel overtollig vet met zich meedroeg. Mijn vader bleek niet verliefd op haar te zijn, getuige het feit hij op zijn tweede trouwdag mijn stiefmoeder schijnt te hebben gebeld om haar te smeken hem terug te nemen, maar hij kon goed met haar praten over werkgerelateerde zaken, aangezien ook zij een ondernemend type was op zakelijk gebied. Bovendien kon ze voor hem koken, wassen en strijken.
Voordat ik er erg in had, bleek ik mijn eigen droom op te hebben geblazen en werd er binnen no-time sinds hun eerste date een nieuwe verhuizing aangekondigd; naar het kleine dorpje De Meern, nabij Utrecht. Ik diende in een huis te gaan wonen met een vrouw en haar twee kinderen die ik slechts eenmaal eerder ontmoet had en mijn geliefde Almere achter te laten, tezamen met al mijn vrienden.
Het Beloofde Land bleek een einddatum te hebben, Anno de zomer van 2001…”

Puff Daddy Featuring Faith Evans & 112 – I’ll Be Missing You – Anno 1997

2 Juni 2001 – Tallinn – FIFA World Cup 2002 Qualifier – Estland 2-4 Nederland

“VERLIEFD OP VOETBAL & VROUWEN” – Anno 2 Juni 2001, Leeftijd : 15
“Op een zwoele zomeravond Anno Juni 2001 ervoer ik als puber mijn eerste romantische avond, en werd ik voor de tweede maal in mijn leven echt verliefd, luttele uren nadat ik Mijn Eerste Liefde aanbeden had; Het Nederlandsch Elftal.
Oranje trad die bewuste dag, vroeg in de avond in Tallinn aan tegen Estland, voor een op het eerste oog gemakkelijke wedstrijd in de tot dusver moeizaam verlopen kwalificatiepoule op weg naar Het Zeventiende Wereldkampioenschap Voetbal In Japan & Zuid-Korea, waarin alreeds in Amsterdam tegen Ierland (2-2) en in Rotterdam tegen Portugal (0-2) zeer dure punten waren verspeeld tegen de beide directe concurrenten. Exact een jaar voor de eindronde kon de nationale ploeg zich aldus geen verloren punten meer veroorloven.
Onverwacht ontspon zich in de hoofdstad van Estland echter een Ongeëvenaard Legendarische Thriller.
Tot tweemaal toe kwam Nederland in de beperkte tijd die restte na de rust immers op achterstand door goals van Andres Oper en Indrek Zelinski, nadat Frank De Boer tussendoor de bal van ruime afstand, via een Ests hoofd en de deklat tot vlak achter de vijandelijke doellijn had laten caramboleren en zodoende de gelijkmaker op het scorebord had geschoten. Pas in de 83e minuut wist De Brabantse Goalgetter Ruud Van Nistelrooy de stand van dichtbij wederom gelijk te trekken, op aangeven van een door een Estse rug van richting veranderde kopbal van pinchhitter Pierre Van Hooijdonk.
Vervolgens ontspon zich in de absolute slotfase van deze memorabele zomeravond een spectaculair slotstuk van een wedstrijd die bijna de geschiedenisboeken in zou zijn gegaan als De Fatale Wedstrijd op weg naar Het Verre Oosten.
In de reguliere slotminuut kopte mijn idool Patrick Kluivert onverwacht alsnog de winnende goal tegen de touwen, op aangeven van een corner van Marc Overmars, waarna Ruud Van Nistelrooy in blessuretijd optimaal gebruik maakte van het gebroken verzet van de nationale ploeg van Estland en de verwarring in de Estse defensie, direct na de laatste aftrap. Luttele seconden na de goal van Kluivert profiteerde de goaltjesdief van een foutieve terugspeelbal op de keeper, waarna hij gemakkelijk de doelman kon omspelen, de bal in het lege net kon schuiven en zodoende de 2-4 eindstand op het scorebord bracht, waarmee hij de desillusie van het dappere Estland in de ‘Dying Seconds’ vervolmaakte.
Direct na het laatste fluitsignaal haastte ik mij naar de verjaardag van Marjolein, een goede vriendin van mijn vriend Eelker, een voormalig klasgenoot uit de brugklas waarin tijdens de laatste maanden van mijn periode in Almere onverwacht een vriendschap mee was ontstaan, nadat we jaren eerder als klasgenoten met elkaar ‘op de vuist’ waren gegaan in de aula van de middelbare school; mijn enige ‘gevecht’ als scholier, een echter van kleinschalige omvang die deze titel eigenlijk niet mocht dragen. Tot die dag was Marjolein voor mij een onbekend meisje dat ik slechts van gezicht kende, aangezien ze naar dezelfde school ging, aan het eind van de avond van het verjaardagsfeestje waarvan ik mij verder werkelijk niets herinner, bleef ik aangeschoten als enige over met haar in haar ouderlijk huis. Tot diep in de nacht lagen we op het tapijt van haar woonkamer intiem te praten, dronken we het alcoholische drankje Coebergh, luisterden we muziek en raakte ik niet alleen verliefd op haar, maar tevens op haar lievelingsliedje ‘Michel’ van de Nederlandse zangeres Anouk. Tot in lengte van dagen zou ik dit nummer blijven draaien uit liefdesverdriet na een romance die uiteindelijk geen romance bleek. Voor mij persoonlijk echter, die tot dan toe niet verder was gekomen dan tongen met enkele meisjes, waarvan ik bij slechts een meisje onder haar truitje had mogen voelen, was het een legendarische avond als in het liedje ‘Het is een nacht’ van Guus Meeuwis, maar dan helaas zonder seks. Tegen het ochtendgloren liep ik dronken van de Coebergh en nog dronkener van verliefdheid via het fietspad langs het spoor terug naar mijn eigen huis, waar zoals inmiddels gebruikelijk niemand op mij wachtte. Mijn stiefmoeder was inmiddels al lang door mijn vader uit huis gezet, en mijn vader zelf was druk met zijn aanstaande vrouw het hof maken op een andere locatie.
Mijn eerste obsessiviteit met betrekking tot een vrouw vond die bewuste nacht, Anno 2 Juni 2001, de verjaardag van Marjolein, zijn geboorte. Na haar zouden, velen inktzwarte jaren later, Mieke, Ramona & Charlotte volgen. In de laatste maand alvorens de tweede gedwongen verhuizing in vier jaar tijd plaatsvond focuste ik al mijn aandacht op haar en verbrak ik het contact met mijn beste vriend Melvin, die tijdens een van de laatste feestjes die hij en ik organiseerden in mijn ouderlijk huis het lef had gehad in onze bijkeuken stiekem met Marjolein te zoenen. Aangezien ik reeds aan voelde komen dat ik de naderende dreun van de verhuizing niet op een gezonde wijze zou kunnen verdragen of verwerken, was het gemakkelijker al mijn gevoelens op een enkele persoon te projecteren, in plaats van het knagende gevoel toe te laten dat ik uiteindelijk mijn twee beste vrienden en vele kennissen kwijt zou raken. Deze waarheid, waar ik mij destijds niet bewust van was, stond los van het feit ik wel degelijk ook oprecht tot over mijn oren verliefd was op Marjolein, getuige het feit ik haar binnen de kortste keren een gouden ring ter waarde van enkele honderden guldens had gegeven.
Onze romance duurde slechts een maand en bleek achteraf helemaal geen romance te zijn, maar in haar beleving slechts een vriendschap. Ikzelf had echter moeite om het verschil te onderscheiden tussen vriendschap en een liefdesrelatie, aangezien al mijn vorige vluchtige contacten met meisjes stuk voor stuk evenmin tot seks hadden geleid en gebaseerd waren op in eerste instantie vriendschap en mijn gevoelens jegens haar wel degelijk doordronken waren van hevige verliefde gevoelens.
Voor mij was de liefde die ik voor Marjolein voelde immers meer dan echt en dit gegeven voorzag de traumatische op handen zijnde verhuizing van nog meer lading, leed, pijn en verdriet, dan deze alreeds met zich meedroeg, voor ik Marjolein ontmoette, tijdens een zwoele zomeravond Anno 2 Juni 2001…”

Anouk – Michel – Anno 2000

Wyclef Jean Featuring Mary J. Blige – 911 – Anno 2000

The Opposites Featuring Lange Frans – Krijg Toch Allemaal De Kolere

Cast Away – Anno 2000 – Official Trailer

“VERSLAAFD AAN VLUCHTGEDRAG” – Anno 2001, Leeftijd : 16
“Nadat ik mijn school verpest had, werd ik wederom gedwongen om met mijn vader mee te verhuizen naar het onbekende, hetgeen nog meer weerstand opriep dan vier jaar eerder.
Uit protest heb ik zelfs een maand bij een vriend in Almere in huis gewoond, waar ik logischerwijs echter niet kon blijven. Vluchtgedrag maakte plaats voor de bittere realiteit; De Droom Almere kwam abrupt tot een einde. Slechts twee maanden had ik de tijd gehad mij voor te bereiden op het onvermijdelijke; het samenwonen met mensen die ik niet kende en niet wenste te leren kennen in een donker en oud huis in een afgelegen klein dorpje, waar je een kanon af kon schieten.
Aangezien mijn moeder eveneens al eens hertrouwd en wederom gescheiden was en ik om die reden twee stiefzusjes rijker was die ik tot de dag van vandaag moet missen, was ik alle sores van de relaties van mijn ouders beu en besloot ik mijn hart niet langer open te stelen voor nieuwe contacten.
Tijdens een van de eerste weekenden op mijn zolderkamer in De Meern kwamen mijn vier beste vrienden een weekend logeren, waarmee ik een zomer later naar Lloret De Mar op vakantie zou gaan. Die vakantie zou het afscheid betekenen van vier mooie jaren van vriendschap, gevolgd door een inktzwart jaar van eenzaamheid, ingeleid door dat ene bewuste weekend op die zolderkamer. Waar ik in Almere nooit eerder in aanraking was gekomen met drugs, hadden mijn vrienden nu ineens marihuana bij zich en gedroegen ze zich alsof ze dit niet voor de eerste keer gebruikten. Het leek wel alsof in enkele weken tijd de drugs een bepalende invloed in hun leven had gekregen. Een weekend lang spendeerde ik knetter-stoned op mijn zolderkamer, omringt door mijn vrienden, wiet, eten en films. Ik voelde dat weekend geen verdriet, maar intense vreugde. Uiteraard omdat mijn vrienden bij me waren, maar eveneens vanwege de chemische reactie in mijn hersenen.
De klap kwam aan het einde van het weekend, toen zij gedrieën weer naar huis gingen en ik alleen achterbleef in eenzaamheid op mijn zolderkamer, in een oud, vervallen huis met onbekende mensen in the middle of nowhere. In een enkel weekend was ik een illusie armer, maar een verslaving rijker.
Het eerste jaar in De Meern heb ik knetter-stoned in de klas doorgebracht en heb ik met de hakken over de sloot mijn MAVO Diploma gehaald. Ik was ongemotiveerd en de lesstof was niet uitdagend genoeg, maar mijn depressie nam evenals het leven met mijn verslaving in isolement met de dag toe. Tot aan de zomer van 2002 zat ik dagelijks in de klas en werkte ik in een lokale supermarkt van de Albert Heijn op de vleeswarenafdeling. Op het eerste oog leek het alsof ik met beide benen in de maatschappij stond, maar met mijn hoofd was ik louter in de wolken om niet in gedachten in Almere te hoeven zijn en mijn enige focus was voldoende geld sparen voor mijn vakantie met mijn vrienden naar Lloret De Mar…”

TQ – Hotel California – Anno 2012

1408 – Anno 2007 – Official Trailer

The Opposites – Hey DJ – Anno 2013

The Beach – Anno 2000 – “Game Over”

“DE DRUPPEL” – Anno 2002, Leeftijd : 16
“Anno de zomer van 2002 brak er definitief iets in mijn hart. Waar ik eerder alreeds op pijnlijke wijze afscheid had moeten nemen van mijn jeugdliefde Marjolein, die vlak voor mijn verhuizing had gezoend met mijn beste vriend Melvin en ik haar met mijn obsessieve en wanhopige gedrag na de verhuizing definitief uit mijn leven had gejaagd, gloorde er een laatste reddingsboei aan de horizon; de geplande vakantie naar Lloret De Mar. Deze twee weken in de Spaanse zon zouden het walhalla worden voor mij; samen met mijn vrienden naar het paradijs.
Echter, opwinding en angst vochten in het jaar voorafgaand aan wat de vakantie van mijn leven moest worden om voorrang. De marihuana-sporen in mijn hersenpan zorgden immers voor angstvallige en paranoïde gedachtes. In Almere was ik jarenlang belachelijk gemaakt vanwege mijn grote neus, grote oren en mijn kippenborst en ik maakte mij almaar meer zorgen aan het strandbezoek in Spanje, liggend naast mijn gespierde en knappe vrienden. Bovendien had ik geen flauw idee hoe ik een vrouw moest versieren of het bed in moest lullen, waar mijn vrienden hier daarentegen een nieuwe sport van hadden gemaakt en doorgaans met elkander streden om de gouden plak. Ik was op zestienjarige leeftijd echter nog niet eens verder gekomen dan tongen met Sanne, het enige meisje waarmee ik tijdens de middelbare school zowel vriendschap onderhield als regelmatig op de bank mee lag te vozen. In Almere was de enige uitschieter geweest dat ik een enkele keer haar borsten onder haar truitje had mogen betasten. In het jaar voor de reis naar het paradijs had ik hier op mijn zolderkamer in het troosteloze De Meern nog een laatste hoofdstuk aan toegevoegd. Nadat ik haar zover gekregen had samen met mij twee wiet-jointjes te roken, mocht ik haar vingeren en liet zij het aan mij over of ik haar zou ontmaagden, wat ik uit schuldgevoel besloot niet te doen.
Uiteindelijk bleek de angst ongegrond. In twee weken tijd kwam ik inderdaad niet verder dan tongen met een niet al te mooie meid, tegen het einde van de vakantie, maar dit mocht de pret niet drukken. Op de eerste dag in Spanje hadden mijn vrienden immers een weddenschap afgesloten wie het eerste een meisje in bed zou kunnen krijgen. Michael had al de eerste middag succes en won, maar zat vervolgens twee weken lang in een emmer te kwijlen en te kotsen van de herpes die hij opgelopen had tijdens zijn eerste ontmoeting. Op een gegeven moment diende hij zelfs opgenomen te worden in een Spaans ziekenhuis. Deze ervaring lag als een depressieve deken over de gehele vakantie heen, maar leidde wel mooi de aandacht af van mijn falen met betrekking tot vrouwen.
Het contact met mijn beste vriend Melvin stelde echter teleur. In een jaar tijd was hij uitgegroeid tot een jongvolwassene die vol in het leven stond middels werken en het versieren van vrouwen. Zijn twee nieuwe beste vrienden sloten naadloos aan op deze levensstijl. Ik daarentegen had een jaar gevochten tegen depressie en verloren van verslaving in isolement en voelde me vergeleken bij hen een klein jongetje van acht, dat geen vrouw zag staan. Tijdens die vakantie besefte ik mij dat de onschuldige tijd van samen voetballen en films kijken voorbij was.
Het pijnlijkste moment kwam echter aan het einde van de vakantie.
Mijn vader kwam me ophalen van schiphol en waar mijn beste vriend met zijn twee nieuwe beste vrienden naar links afsloeg, richter Almere en een hoopvolle toekomst, sloeg ik met mijn vader rechtsaf, richting mijn kerker in de vorm van een ivoren toren, mijn pornografie, mijn voetbal en mijn wiet. Die dag brak er definitief iets in mijn hart. Wat tijdens de vakantie alreeds duidelijk aan de oppervlakte was gekomen, werd op pijnlijke wijze gesymboliseerd in de hal van Schiphol; ik hoorde er niet langer bij, ik was mijn vrienden definitief kwijt. Aangezien ik in Spanje al mijn gespaarde geld erdoorheen gejaagd had, was mijn vader bereid een tussenstop te maken bij mijn stam-coffeeshop en twintig euro wiet voor mij te bekostigen. Met een vader die niet alleen weigerde in te grijpen in mijn leven, maar tevens bereid was de duisternis te sponsoren, was het einde definitief zoek. De hoopvolle muziek van TQ maakte plaats voor de duistere macht die achter Hardcore schuilgaat. Jaren later, Anno het seizoen 2016-2017, leerde ik tijdens De Bijbelschool in Zwijndrecht dat men dezelfde beat als in ieder Hardcore-track verwerkt in Afrika gebruikte om demonen mee op te roepen. Teksten als ‘Give Me Pain Till I Die’ begonnen langzaamaan vrucht te dragen. De pijn van mijn nieuwe leven, zonder liefde, was zo ondraaglijk, dat de onmenselijke pijn van afwijzing, verwerping en eenzaamheid dag en nacht verdoofd diende te worden met een diepe marihuana-coma, die mij afsloot voor de realiteit en iedere vorm van contact met de buitenwereld…”

The Beach – Anno 2000 – Epilogue

Shutter Island – Anno 2010 – “You Have To Let Me Go”

Flinke Namen – Wolken – Anno 2009

“DUISTERNIS & DEPRESSIE – Anno 2010, Leeftijd : 24
“Tien lange jaren verstreken. Met geen pen viel mijn isolement, kluizenaarsbestaan en depressie van het afgelopen decennium te beschrijven. Mijn zelfrespect en eigenwaarde was al lang geleden in rook op gegaan, de verhuizing van Almere naar Utrecht leek in een vorig leven plaats te hebben gevonden. Het huidige leven werd louter gekenmerkt door een constante walm van wiet in mijn kamer, mijn dagelijkse portie voetbal en mijn dagelijkse portie pornografie. Van alle drie had ik almaar meer nodig. Op het dieptepunt, Anno 2010, rookte ik gemakkelijk vijf wiet-jointjes en vijf hasj-jointjes op een dag en dronk ik gemiddeld tien blikjes energydrink om überhaubt enigszins te kunnen functioneren tijdens mijn nachtdiensten in het lokale postsorteercentrum in Utrecht, waar ik Anno 2009 voor het eerst sinds acht jaar hopeloos verliefd was geworden op een meisje die de naam Mieke droeg. Door de wietnevel in mijn hersenpan viel ik doorgaans in slaap zonder mijn tanden te poetsen, waardoor grote gedeelten van mijn gebit in de uren die ik overdag sliep in de suiker van de energydrankjes oploste; met grote gaten in mijn kiezen tot gevolg en een voortand die nagenoeg in zijn geheel in suiker opging, totdat er slechts een stompje overbleef. Ik at slechts pizza of frituursnacks en zag er mede door mijn gebit uit als een junk die verslaafd was aan harddrugs. Niemand zou in die tijd geloofd hebben dat ik slechts verslaafd was aan hasj, wiet, porno en energydrankjes. Mijn seksuele frustratie steeg naar ongekende hoogte en mijn tandpijn nam almaar toe. De negatieve spiraal van mijn leven werd gekenschetst door twee ongekende dieptepunten, waarvan de eerste zijn oorsprong vond in seksuele frustratie en de ander in tandpijn. Op een ochtend fietste ik in het pikkedonker van de postsorteerfabriek waar ik werkte naar huis, op weg naar een nieuwe lading drugs en porno, toen ik in de verte een vrouw met mooie rondingen, verpakt in een strakke legging, zag joggen op het fietspad van Utrecht naar De Meern. Ik voelde een onbedwingbare lust in mijn hart woekeren, in combinatie met een ongekende frustratie en woede. Begreep die vrouw dan niet wat ze een eenzame man als ik aandeed door haar mooie lichaam te verpakken in een ultrastrakke legging? Naarmate ik dichterbij kwam, verdween mijn ratio, geweten en twijfel almaar meer naar de achtergrond en nam het seksueel gefrustreerde beest binnenin mij het over, totdat ik uiteindelijk mijn zelfbeheersing verloor. In het voorbijgaan sloeg ik haar zo hard als ik kon op haar billen en schrok ik zo erg van mijzelf, dat ik bijkans van mijn fiets lazerde. De vrouw wist uiteraard niet wat haar overkwam en gaf mij van schrik een terechte vuistslag in mijn gezicht. Zodra ik haar fysieke reactie ontving, was ik direct met beide benen terug op aarde en kon ik uit schuldbewustzijn niet anders dan beschaamd naar de grond staren en haar klappen ondergaan. De vrouw die ik zojuist had aangerand dreef mij in haar woede naar de andere zijde van het fietspad en hield pas op met slaan toen ze besefte dat ik bijna met fiets en al de steile afgrond aan de overzijde van het fietspad in lazerde. Ik herpakte mezelf enigszins en maakte dat ik wegkwam. Bij thuiskomst verdoofde de wiet en hasj mijn schuldige geweten en ging de dagelijkse overlevingstocht in de ultieme duisternis gewoonweg verder, alsof er niets gebeurd was.
In de zomer van 2010 viel er nog een ander dieptepunt op te tekenen. Mijn obsessieve dwangmatige stoornis die zich vanaf het Wereldkampioenschap Voetbal Anno 2006 in Duitsland had geconcentreerd rondom Het Nederlands Elftal op eindtoernooien, was gestegen naar een hoogtepunt dat mij tot waanzin dreef. Ik was niet alleen verplicht alle 64 wedstrijden tijdens het Wereldkampioenschap Anno 2010 in Zuid Afrika te kijken, ik was eveneens verplicht ze alle 64 op te nemen, te bewerken en te branden op DVD en van alle wedstrijden online honderden actiefoto’s te verzamelen die slechts tijdens het verloop van elke wedstrijd voor enkele minuten op een bepaalde site verschenen. Daarnaast moest ik mijn dagelijkse pornografie en wietgehalte op pijl houden. In de kwartfinale speelde Oranje tegen Brazilië, voor het eerst sinds de verloren halve finale Anno 1998 in Frankrijk, die al 12 lange jaren gold als het hoogtepunt uit mijn leven, ondanks het traumatische verlies na strafschoppen, op de drempel van de finale in Parijs. Nu, na jaren van duisternis, moest dit de ultieme wraak worden; een ervaring waar ik samen met mijn broertje naast mij op de bank optimaal van wenste te genieten. Helaas was dit niet mogelijk door mijn OCD dat mij in zijn angstvallige wurggreep hield. De gehele wedstrijd werd ik uit elkaar getrokken door mijn dwangmatigheid die mijn focus opeiste naar het scherm van mijn laptop, op zoek naar de ultieme fotocollectie, en mijn broertje die kreten van opwinding slaakte na iedere gemiste kans. Mijn dwangmatigheid en obsessiviteit won het van het verlangen samen met Mark te genieten van de voetbalzomer die Oranje voor het eerst in in 32 jaar naar de WK-Finale zou leiden. De volgende dag was ik zo boos op mijzelf dat ik enkele gaten sloeg in de deur van mijn slaapkamer. Twaalf jaar lang had ik mij verheugd op de wedstrijd van de zoete wraak, die Oranje uiteindelijk met 2-1 won, maar geen moment had ik er van kunnen genieten door een duistere macht die sterker was dan ikzelf; OCD (Obsessive Compulsive Dissorder), versterkt door marihuana.
Aan het einde van het inktzwarte jaar 2010, waarin Nederland tot overmaat van ramp de WK-Finale in de verlenging met 0-1 verloor van Spanje, was mijn structurele tandpijn naar ongekende hoogte gestegen en hielpen wiet en pijnstillers niet langer. Uiteindelijk liep ik enkele dagen rond met twee ontstoken verstandskiezen aan dezelfde zijde van mijn mond, verloor ik voor de tweede maal dat jaar mijn zelfbeheersing en sloeg ik de gehele deur van mijn slaapkamer aan gort, totdat je er geheel doorheen kon kijken. Het leek wel alsof ik finaal door de deur heen gerend was en een silhouet van mijn lichaam als afdruk in de deur achtergelaten had, zoals de coyote in het tekenfilmpje ‘Road Runner’. Hiermee liet ik een levend bewijs achter van de puinhoop waarin mijn leven was veranderd; een ruïne van as en pornografie, nog slechts vermengd met een vleugje voetbal. Uiteindelijk bood de plaatselijke tandarts het suïcidale wrak dat ik inmiddels was geworden rondom de tien gratis behandelingen in een enkele maand tijd aan, zodat een bloedmooie tandartsassistente op mij kon oefenen; niets minder dan een geschenk van God uit de hemel dat mij vooralsnog weerhield uiting te geven aan mijn zelfmoordneigingen…”

Jay Z Featuring Alicia Keys – Empire State Of Mind

TQ – Kind Of Blue – Anno 2010

Shutter Island – Anno 2010 – Official Trailer

Everybody Loves Raymond – The Best & Worst Of Robert & Raymond

“AGRESSIE ALS AFSCHEID” – Anno 2011, Leeftijd : 25
“Het laatste Samenzijn tussen mijn broertje, mijn vader en mijzelf was er een zoals in een horrorverhaal. Mijn vader was ervan overtuigd dat onder druk alles vloeibaar zou worden en trachte in een wanhopige poging mijn broertje en mij op eigen benen te laten staan, zodat hij ons appartement op kon zeggen en wederom kon intrekken bij zijn vrouw in huis, ons beiden een ultimatum te stellen. Ik voelde mij verantwoordelijk mijn broertje, die inmiddels ook suicidale klachten had gekregen nadat zijn vriendin vreemd was gegaan, op sleeptouw te nemen, en regelde voor hem een baantje bij mijn werkgever in het postsorteercentrum in Utrecht. Aangezien hij hier door zijn depressiviteit zeer laks mee omging, ontwikkelde ik almaar meer woede naar hem. Ik werkte mij in mijn wanhoop over de kop en draaide geregeld dubbelde diensten, waar ik onder leiding van marihuana en energydrink als een bezetene tekeer ging op de werkvloer, in een wanhopige poging mijn innerlijke pijn te onderdrukken en genoeg geld te verdienen om mijn wietverslaving te bekostigen en tegelijkertijd geld te sparen om samen met mijn broertje het appartement dat mijn vader voor ons aangeschaft had over te kunnen nemen van hem.
Op een ochtend, na een nachtdienst waar mijn broertje zich voor ziek gemeld had, kwam ik boos thuis en klopte ik op zijn slaapkamerdeur. Toen hij opendeed en ik vroeg of hij eraan gedacht had voor mij cola te kopen zodat ik mijn suikerverslaving kon stillen, keek hij mij aan met een verwijtende, haast walgende blik, alsof ik niets meer was dan een zieke junk. In een vlaag van verstandsverbijstering in combinatie met een woedeaanval gaf ik mijn broertje niet voor de eerste maal in de afgelopen jaren een volle vuistslag op zijn neus, waardoor zijn bril niet voor de eerste maal in de afgelopen jaren brak. Na deze zoveelste vuistslag brak er iets in Mark, waarna hij een dartpijl pakte en in mijn rug sloeg. Evenals nadat ik mijn zelfbeheersing was verloren en de vrouw op het fietspad had aangerand werd ik direct nadat ik hem geslagen had overspoeld door een berouwvol geweten. Ineens was ik de rust zelve en verontschuldigde ik mij meerdere malen, maar voor mijn broertje was de maat vol. Ziedend van woede bleef hij in zijn slaapkamer schreeuwen en op mij inslaan, totdat onze vader tussenbeide kwam, mij ruw beetpakte en bij Mark vandaan sleepte. Mijn vader duwde me mijn slaapkamer binnen en gaf me nog een trap na, terwijl ik op mijn bed viel. In een poging mijn vader van de zorg over ons te verlossen en mijn broertje aan onderdak te helpen, had ik teveel hooi op mijn vork genomen en was de situatie in luttele seconden finaal uit de hand gelopen, met desastreuze gevolgen. Mijn broertje zocht evenals mijn vader jaren eerder binnen de kortste keren een nieuwe vriendin op internet en kwam na hun eerste date alleen nog terug om zijn spullen in te pakken en op te halen. Logischerwijs wenste hij niet langer met mij samen te wonen, maar verkoos hij een verblijf bij een vrouw in huis die leed aan borderline en een pathologische leugenaar bleek. Uiteindelijk zou mijn broertje door haar milieu en ernstige gedragsproblemen zelfs in de gevangenis terechtkomen. De nacht nadat ik haar ontmoette had ik een profetische droom over mijn broertje, politie en tralies en ik waarschuwde hem voor haar. Maar uiteraard geloofde niemand mij. Waarom zou men ook een wietjunk, een pornoverslaafde en een suïcidale kluizenaar serieus nemen? Het meest pijnlijke was echter dat mijn broertje bereid was te vluchtten van de pijn van zijn vorige relatie in een zelfdestructieve relatie die leek op de relatie van mijn vader en mijn stiefmoeder, puur omdat hij walgde van zijn eigen broer en het monster dat ik geworden was en in zijn ogen alles beter was dan samenwonen met mij, hoezeer ik ook van hem hield en ik had getracht alles op alles te zetten om mijn droom te verwezenlijken; samen met mijn geliefde broertje onder een dak wonen en zorg dragen voor hem. Ik kon echter geeneens zorg dragen voor mijzelf en dreigde definitief ten onder te gaan aan mijn isolement, depressie en verslavingen.
Een jaar later, vlak voor het overlijden van onze vader, waren mijn pa en ik beiden bij Mark en zijn nieuwe vriendin thuis uitgenodigd voor een diner. Mijn vader besloot dit echter op het allerlaatste moment af te zeggen, waarna ook ik thuisbleef. Het was alsof mijn vader wist dat hij snel zou sterven en hij het wel mooi geweest vond. Alsof hij niet open stond voor een afscheidsmaaltijd. Uiteindelijk bleek de fatale avond in ons appartement, waarin ik mijn broertje onterecht mishandelde en mijn vader ons noodgedwongen op niet mis te verstane wijze uit elkaar haalde en mij als een dode hond in een donkere hoek schopte Ons Laatste Samenzijn te zijn.
Een week later had mijn vader zich letterlijk dood gerookt…”

Shutter Island – Anno 2010 – Official Trailer

The Opposites Featuring Trijntje Oosterhuis – Brief Aan Jou – Anno 2010

“DAL DER DOOD” – Anno 2012, Leeftijd : 26

“Anno februari 2012 gebeurde wat ik lang van tevoren wist dat ooit zou gebeuren, evenals ik lang van tevoren wist dat ik ooit dakloos zou worden; het plotselinge overlijden van mijn vader na een hartinfarct na een leven lang zelfdestructief gedrag. Mijn vader was naast een workaholic namelijk verslaafd aan Camel Filter en heeft zich op een zelfrespectloze leeftijd van 52 jaar letterlijk het graf in gerookt. De avond voor zijn overlijden had hij voor het eerst sinds tijden voor ons beiden gekookt; Mexicaanse wraps, alsof het een afscheidsmaaltijd betrof en hij wist wat er komen ging. Die avond aten we zoals de voorbije 11 jaar apart van elkaar, maar spraken we wel nog kort over de aanstaande wedstrijd van AFC Ajax, op bezoek bij NAC Breda. “Een avondje NAC, altijd lastig!”, aldus mijn vader, die even na middernacht zou bezwijken aan een hartinfarct, na het kijken van zijn laatste portie pornografie, aldus de plaatselijke huisarts. In de ochtend stond de tweede vrouw van mijn vader met twee politieagenten voor de deur, aangezien mijn vader geheel tegen zijn natuur in niet was verschenen op zijn werk; een zelf uit de grond gestampte lokale hondenschool, die hij samen met zijn vrouw runde. Na een zeer korte nacht vol porno en wiet, ontwaakte ik in de ochtend met een ongekende wietmist in mijn harses door het bonken van de agenten op de voordeur van het appartement waar ik samen met mijn vader en broertje sinds 2007 mijn intrek had genomen, nadat mijn moeder mijn broertje op straat had gegooid en de tweede vrouw van mijn vader niet langer met een drugsverslaafde op zolder het huis wenste te delen, uit veiligheid voor haar puberende kinderen. Nadat ik de twee agenten en de vrouw van mijn vader binnen had gelaten, besloot ik moedig als eerste de slaapkamer van mijn vader te betreden, het naderende onheil tegemoet. Direct na het ontwaken voelde ik in mijn geest dat er iets dramatisch was gebeurd gedurende de voorbije nacht en waar ik intens bang voor was geweest was inderdaad geschied; mijn vader was in zijn slaap overleden. Nadat ik de slaapkamerdeur had geopend, zag ik mijn vader met een blauw aangelopen gezicht en zijn broek op zijn enkels in het door hondenharen bevuilde tweepersoonsbed liggen dat hij deelde met zijn herdershond Rex, met zijn vinger op zijn tablet gedrukt. Zijn laatste portie pornografie was hem overduidelijk fataal geworden.
Al snel kwam mijn broertje langs met zijn vriendin, waar hij sinds een jaar bij inwoonde. In de hal van het appartement kreeg ik nog wel een knuffel van hem, maar het zou slechts een afscheidsknuffel betekenen, aangezien hij mij na die dag zou laten vallen als een baksteen. In de weken die volgde wist ik dat ik binnen enkele weken het appartement waar ik alleen in achter was gebleven, diende te verlaten en op mijzelf zou moeten gaan wonen, waar ik zwaar depressief tot suïcidaal was en absoluut niet in staat bleek om voor mijzelf te zorgen. Gelijktijdig aan de dood van mijn vader mocht ik na een ellenlange aanloop eindelijk fulltime als verkeersregelaar werken voor mijn werkgever INDIVIDU uit Amsterdam, nadat mijn werk-pas eindelijk geregeld was, alsof het zo moest zijn. De zussen van mijn vader die ik jaren niet had gezien kwamen in de weken die volgden enkele keren op bezoek om het huis leeg te halen en de spullen van hun broer te verdelen, maar er was niemand die aandacht aan mij schonk. Mijn hart schreeuwde om hulp, maar het was alsof ik niet bestond en slechts een geest was, waar iedereen dwars doorheen keek. In die weken besefte ik dat ik in feite al lang voordat mijn vader stierf, zelf overleden was. In elf jaar tijd, sinds de desastreuze verhuizing uit Almere, was ik verworden tot een wietjunk en een pornoverslaafde met suïcidale klachten. De vierentwintig uur na het overlijden van mijn vader leefde ik in een shock en liet ik nauwelijks een traan. De volgende avond stond na een zeer korte nachtwake direct al het afscheid van mijn vader in zijn kist op het programma, aangezien zijn misvormde en blauw aangelopen gezicht niet langer bezienswaardig gehouden kon worden. Na het afscheid trapte AFC Ajax in Breda af tegen NAC, een wedstrijd die ik moederziel alleen keek in het pikkedonker van mijn slaapkamer, alleen achtergebleven in het appartement waar mijn vader zojuist was overleden, met een wiet-joint tussen mijn vingers. Nooit eerder in mijn leven was ik zo fanatiek voor Ajax geweest als die avond, de club waar mijn vader in zijn jeugd van had gehouden en naast pornografie de enige gezonde voorliefde die ik van hem had geërfd. Na de bevrijdende 0-1 van de Russische spits Bulyikin, diep in de tweede helft, brak mijn hart en heb ik in mijn eigen snot op de laminaatvloer liggen rollen, terwijl ik brulde als een klein kind. Mijn vader, mijn beste vriend en mijn grote held tot aan mijn achtste levensjaar, was overleden. Mijn vader, die man die ik na de scheiding van mijn ouders en de jarenlange mishandeling van mijn stiefmoeder innig gehaat en veelvuldig vervloekt had, was gestorven. Mijn vader, de man met wie ik de laatste 11 jaar van zijn leven in hetzelfde huis had gewoond, maar nooit mee aan tafel had gezeten en nauwelijks een woord mee had gewisseld, de man die tot aan de zomer van 2007 trouw iedere avond een bord avondeten naar de zolder kwam brengen alsof hij een gevangene in een isoleercel in leven hield, was niet meer. Mijn vader was mij ontvallen, in een winternacht Anno 2012, zonder dat ik het ooit goed had kunnen maken met hem. Zijn laatste woorden waren even liefdeloos en koud als zijn gedrag sinds de scheiding van mijn moeder in 1994; “Een avondje NAC, altijd lastig!…”

The Opposites Featuring Rowwen Heze – De Neus Omhoog – Anno 2011

TQ – Better Days – Anno 1999

Titanic – Anno 1997 – Official 3D Trailer Anno 2012

H.E.R.O. – Toen Ik Je Zag – Anno 1997

Jonas Blue Featuring Dakota – Fast Car (Tracy Chapman Cover) – Anno 2016

Transformers 2 : Revenge Of The Fallen – Deleted Desert Scene : “Enjoy The Heat!”

“ENGEL VERDRIJFT EENZAAMHEID” – Anno 16 September 2012, Leeftijd : 26
Enkele weken later bereikte mijn depressie zijn dieptepunt. Vanwege het gebrek aan inkomsten en mijn even overvloedige als overmatige wietgebruik had ik inmiddels een huurachterstand opgebouwd bij Marije en op een zondagochtend, Anno 16 September 2012, lag ik knetter-stoned in mijn bed op mijn levensbedreigend kleine kamer. Ik ontwaakte door een discussie tussen Marije en haar zoon met betrekking tot de wietroker met een huurachterstand die een kamer in haar kleine flatje bevangen door een apathische depressie bezet hield. In een woedeaanval sloeg ik mijn hand kapot tegen de verwarming naast mijn bed en vluchtte ik zo snel als ik kon het huis uit, de binnenstad van Utrecht in. Inmiddels had ik naast mijn stam-coffeeshop ‘Shabab’ nog een tweede coffeeshop aangeboord, diep in de binnenlanden van Utrecht, aangezien ik inmiddels een wietcocktail nodig had om nog enigszins mijn pijn en verdriet te kunnen verdoven. In mijn wanhoop besloot ik mij die dag dusdanig te verdoven zodat ik aan het einde van de dag bij machte was mijzelf voor de trein te gooien op Utrecht Centraal Station. Terugkeren naar de flat van Marije leek hoe dan ook geen optie meer. Ik wilde immers nog maar een ding; dat het definitief zwart voor mijn ogen zou worden, naast een oorverdovende stilte die mijn oren zou kietelen, overeenkomstig het beperkte beeld dat ik destijds van de hemel had.
Echter, soms, heel soms, wacht nieuw geluk in het leven letterlijk om de hoek van de straat, zoals ook tijdens die bewuste zondag Anno September 2012.
Op de zonovergoten kruising dat het marktplein dat zich naast het station uitstrekte verbond met de rest van de stad, stak ik het witgekalkte zebrapad over en werd ik plotseling overspoeld door een gevoel van geluk. Op het moment dat ik mijn blik oprichtte van het asfalt naar de mensenmassa die mij omringde, viel mijn oog direct op een op het eerste oog somber ogende vrouw, die haar zitvlak had gevleid op het stijl gevormde granieten hellinkje dat als verlengstuk gold van de etalageruit van De Bijenkorf. Boven haar prijkte de letters; ‘La Vie’.
Ik liep haastig langs haar heen en vervolgde mijn weg richting de nieuw ontdekte coffeeshop, maar werd onderweg bevangen door een gevoel dat ik haast moest maken om mij terug te snellen naar de plek waar ik de roodharige vrouw had zien zitten, alvorens zij haar levenspad had voortgezet en ik haar nooit meer zou kunnen vinden. Ik werd in mijn beleving als het ware naar haar toe gezogen en tegelijkertijd overspoeld door enthousiasme en nieuwe hoop, die verderging dan de hoop op seks.
Mijn hart maakte een sprongetje toen op de terugweg bleek dat de mysterieuze vrouw nog altijd niet van haar plek was geweken. Het was opzienbarend hoe ze in alle rust voor zich uit zat te staren, al dan niet peinzend of genietend van de zon, terwijl de mensenmassa in haar gebruikelijke haast aan haar voorbij denderde. Vanaf het eerste moment dat ik haar zag, intrigeerde haar ogenschijnlijk vredige verschijning mij mateloos.
Zes jaar later weet ik tot mijn spijt niet eens meer exact wat ik gezegd heb nadat ik tijdens het nader bijkomen al mijn moed bij elkaar had geraapt om haar aan te spreken. Aangezien ze er vermoeid en verdrietig uitzag en zich tegelijkertijd gekleed wist als een vrolijke hippie, vroeg ik mij oprecht af of deze vrouw dakloos was. Ik opende het gesprek geloof ik dan ook met de zin of ik haar op welke manier dan ook kon helpen. Volgens mij bad ik haar wat te eten en zelfs een douche aan, het laatste waarschijnlijk met het oog op de door mij vurig verlangde seks. Nu ik dit schrijf besef ik mij terdege dat eenieder waarschijnlijk verontwaardigd zou hebben gereageerd vanwege mijn ogenschijnlijke vooroordeel, maar niet deze vrouw. We raakten in gesprek en zonder aarzelen stemde ze erin toe met me mee naar huis te gaan, wetende dat ik niet een huis voor mijzelf bezat.
Voor ik er erg in had lagen we samen op mijn tweepersoonsbed, dronken we de fles Baileys leeg die mijn vader op aarde achtergelaten had en rookten we wiet.
Voor mijn persoon, die al ruim 11 jaar geen sociaal contact meer gewend was, was het een avond als in het liedje ‘Het is een nacht’ van Guus Meeuwis, maar dan helaas zonder seks.
Op het hoogtepunt stond ze plotseling op om naar het toilet te gaan en besloot ze aldaar niet terug te keren in onze intieme positie op bed, maar terug te gaan naar huis.
Zo vertrok de vreemde vrouw waar De Bijbel over spreekt laat op de avond even abrupt en onverwachts als ze eerder op die bewuste zondag mijn leven had betreden, met een niet gering verschil; mijn hart stond in lichterlaaie voor een 41-jarige, roodharige, mystieke vrouw, die luisterde naar de naam Ramona Coumans.
Een levensbedreigende obsessie was geboren…
Spreuken 2 spreekt als volgt;
“om je te redden van de vreemde vrouw,
de onbekende die met haar woorden vleit,
die de leidsman van haar jeugd verlaat,
en het verbond van haar God vergeet.

Haar huis helt immers over naar de dood,
en haar sporen naar de gestorvenen.
Allen die bij haar komen, zullen niet terugkomen
En de paden van de levenden niet bereiken.”
– Spreuken 2:16-19 –

Big2 (The Opposites) Featuring Lange Frans – Leef To The Fullest – Anno 2010

The Opposites – Licht Uit – Anno 2010

The Opposites – Kryptonite – Anno 2010

The Opposites Featuring D-Love – Ik wacht op jou vannacht – Anno 2010

“DALEN & DROMEN – DEEL I” – Anno 2013, leeftijd : 27
Enkele maanden later was ik mijn adembenemend kleine kamertje in de binnenstad van Utrecht kwijtgeraakt en was ik via Ramona in de uitgaan-scene beland waar drank, marihuana, XTC, LSD en speed vochten om voorrang. Via haar had ik kennisgemaakt met een Russische jongeman van ongeveer mijn leeftijd, genaamd Nikita, die evenals ik verslaafd was aan marihuana en pornografie. Het enige verschil was dat hij leed aan schizofrenie en dat hij eveneens verslaafd was aan speed, waarvoor hij dagen achtereen zonder te eten of te slapen door kon gaan met zijn pornoverslaving te stillen. Al snel belandde ik bij hem in huis en vond ik twee maanden onderdak onder zijn demonische vleugels, in het kleine dorpje Anna Paulowna, onder de rook van Den Helder, waarvan ik niet eerder in mijn leven bewust was geweest van het bestaan ervan. Ramona bezat de grootste woonark van Nederland, op enkele kilometers van het rijtjeshuis van Nikita, dat was verworden tot een drugshol van gebruikers. Na mijzelf twee maanden lang min of meer opgedrongen te hebben in zijn huis in ruil voor mijn immense flatscreen en PlayStation 3 zette hij mij noodgedwongen op straat, vanwege financiële doeleinden en zijn eigen veiligheid met betrekking tot zijn status als vluchteling. Door mij illegaal onderdak te bieden zette hij immers zijn hele hebben en houden in Nederland op het spel.
Na het verlies van mijn familie en vrienden als puber, het verlies van mijn vader en broertje als jong volwassen man en het verlies van mijn onderkomen in Utrecht, had ik nu nog slechts mijn werk als verkeersregelaar als enige strohalm om mijzelf uit de neergaande spiraal te knokken waarin mijn leven verzeild was geraakt. Dit was vooralsnog slechts te wijten aan mijn depressie, marihuana en pornoverslaving en niet aan het gebruik van harddrugs, dat in die fase nog slechts beperkt bleef tot recreatief gebruik op feestjes waar Ramona en Nikita aanwezig waren. Mijn obsessie voor Ramona was echter de hoofdreden voor de demonische draaikolk waar mijn leven zich momenteel in bevond. Naast mijn kansloze verliefdheid en het feit ik mij in enkele maanden tijd zowel geestelijk als praktisch afhankelijkheid had gemaakt van een vrouw die 25 jaar ouder was dan ikzelf, was ik eveneens vanaf mijn eerste bezoek aan har woonark geobsedeerd geraakt door haar destructieve relatie met Jasper, die onder invloed van middelen zo nu en dan over de scheef ging, na tot waanzin te zijn gedreven door het gedrag dat voortkwam uit de diagnose van borderline die Ramona op haar voluptueuze lichaam was geschreven. Van zware of structurele mishandeling was geen sprake, maar tussen de vele middelen, wilde feesten en ruige seks door, wilde er zogezegd nog wel eens een kopje sneuvelen of verviel hij in verbale mishandeling. Een enkele keer ging dit gepaard met bedreigingen, fysieke ruwheid in de omgang of losse handjes. Onbewust nam ik de taak op me om Ramona ongevraagd te redden van de man met wie ze vrijwillig keer op keer in bed dook, als wanhopige poging mijn schuldgevoel af te kopen van het feit ik mijn stiefmoeder vroeger niet had kunnen beschermen tegen de mishandeling van mijn vader.
Na mijn korte verblijf in Anna Paulowna, waar mijn depressie vooralsnog zijn dieptepunt bereikte tijdens de dagen dat speed de pijler vormde onder het dagelijks bestaan van blowen en masturberen op de logeerkamer van een vreemd huis van een Schizofrene Rus die hetzelfde deed in de woonkamer, hervond ik, mede dankzij de liefde en aandacht van Ramona, nieuwe hoop, kracht, vechtlust, zelfvertrouwen en perspectief.
Samen met Judith & Wilco, een gemeenschappelijk bevriend echtpaar, hadden Ramona en Nikita erop aangedrongen de verantwoordelijkheid over mijn leven wederom in eigen handen te nemen en naar Het Leger Des Heils in Utrecht te verkassen, waar ik vanwege regiobinding in aanmerking kwam voor onderdak. Mijn vier nieuwe beste vrienden erkenden onvoorwaardelijk van mij te houden en beloofden mij niet in de steek te laten. Ramona had inmiddels ook het punt bereikt dat ze haar leven als gebruiker beu was, ondanks het feit ze niet verslaafd leek te zijn aan een middel in het bijzonder. We spraken af elkaar te steunen in onze zoektocht naar een nuchter leven en wonder boven wonder lukte het me voor enkele weken nuchter door het leven te gaan, ondanks het feit ik als dak en thuisloze door de binnenstad van Utrecht zwierf. Al snel kon ik wederom intensief aan de slag als verkeersregelaar via mijn baas, die mij niet alleen wederom in genade aannam, maar tevens een zolderkamer in Amsterdam in het vooruitzicht stelde wanneer ik mijn committment zou tonen.
Twee maanden lang reisde ik dagelijks heen en weer naar Amsterdam voor mijn baan als verkeersregelaar, sliep ik bij Het Leger Des Heils in Utrecht, was mijn blowen voor het eerst in ruim 12 jaar beperkt tot een absoluut minimum waarbij ik het grootste gedeelte van de week abstinent was van marihuana en hervond ik door de liefde en aandacht van Ramona in de vorm van bemoedigende berichtjes en telefonisch contact en mijn nieuwe, levendige bestaan tussen de daklozen van Utrecht en mijn vrienden uit Anna Paulowna nieuwe strijdlust en groeide er nieuwe hoop in mijn hart. Ik wist diep van binnen dat ik deze laatste kans die ik van mijn baas had gekregen hoe dan ook niet mocht verpesten en alles op alles diende te zetten om zo snel mogelijk weer een dak boven mijn hoofd te verwezenlijken. Ik herinner mij zelfs vele gelukzalige momenten als dakloze, zowel tijdens enkele weekenden bij Ramona thuis, als tijdens mijn werkuren als verkeersregelaar in Amsterdam of in the middle of fucking nowhere of als zwerver door de prachtige, authentieke binnenstad van Utrecht. Het was alsof ik ondanks de dood van mijn vader en de daaropvolgende depressie, die nog altijd voortwoekerde in mijn hart en geest, voor het eerst na 12 inktzwarte jaren sinds de gedwongen verhuizing als puber uit Almere wederom de schepping kon ruiken, proeven en aanraken en er zelfs deel van uit durfde te maken, ondanks dat deelname aan het risicovolle leven inhield dat ik openstond voor nieuwe wonden, trauma’s, pijn en verdriet.
Binnen enkele weken had ik mijn doel bereikt en was ik officieel dak- en thuisloze af.
Van mijn baas had ik de sleutel gekregen van een illegale zolderkamer in Amsterdam van een kennis van hem, op de Vrijheidslaan 66, nabij Amsterdam Amstel.
Voorafgaand aan mijn eerste nacht in de kleurrijke hoofdstad draaide ik een dienst rondom de Amsterdam Arena, waar Ajax een wedstrijd afwerkte in zijn eigen thuisbasis. Tijdens de uitstroom van de vele bezoekers, terwijl ik bezig was met mijn werkzaamheden als verkeersregelaar, was het alsof God in mijn oor fluisterde dat Ramona diezelfde nacht bij me zou slapen en ze mij binnen enkele minuten zou bellen. Hetgeen geschiedde. Ramona belde inderdaad binnen enkele minuten om te vragen of ze vannacht bij mij in Amsterdam kon overnachten nadat ze na een ruzie met Jasper de laatste trein van Utrecht naar Anna Paulowna had gemist.
Dolgelukkig regelde ik dat mijn baas haar oppikte op het dichtstbijzijnde station en ons samen naar mijn nieuwe verblijfadres bracht.
Waar ik mij na 27 lange jaren zonder seks verheugde op die langverwachte nacht waar Guus Meeuwis in 1995 alreeds over zong, werd het een nieuwe traumatische ervaring waarin Ramona vanuit haar verwonding mij onbedoeld opnieuw verwondde door middel van afwijzing en vluchtgedrag.
Na een korte kennismaking met mijn nieuwe huisbazin, de Amsterdamse Theresa, zochten we onze toevlucht op mijn nieuwe zolderkamer, waar aan het voeteneinde van een rode bank een hemels dik matras de grond sierde. Ramona bracht nieuw leven in het vertrek door evenals tijdens de avond van onze ontmoeting direct het raam van de zolderkamer open te zetten, zodat de broodnodige frisse lucht de kamer kon reinigen. Verwachtingsvol nam ik plaats op de rode driezitter, rookten we een jointje en deelden we enkele biertjes die we van Therese hadden gekregen. Het leek op het perfecte begin van de langverwachte nacht van Guus Meeuwis. Hoewel ik niet serieus rekening hield met mijn eerste seksuele ervaring zonder betaling, besloot ik bij voorbaat eveneens niets uit te sluiten. Op zijn minst hield ik rekening met een nacht vol intieme gesprekken in een nevel van muziek, drank en wiet, zoals de nacht met Marjolein in Almere, twaalf lange jaren geleden.
Al snel bleek echter dat Ramona, gekweld door een zoveelste negatieve ervaring met Jasper, hier helemaal niet voor open stond en zo snel mogelijk wenste te gaan slapen. Tijdens het opmaken van het bed dat we zowel voor het eerst als voor het laatst samen zouden delen, kwam haar pijn plotseling aan de oppervlakte. Nadat ik een vlekje op het matras had gedetecteerd en deze doelloos had benoemend, sneerde ze me vanuit het niets toe dat ik immers meester was in vlekken detecteren. Niet wetende wat ik met deze opmerking aanmoest, besloot ik deze zowel in eerste als in tweede instantie te negeren, al kon ik niet vermijden dat deze onverwachte dolksteek zijn weg naar mijn hart wist te vinden. Ramona legde zich te rusten aan de raamzijde van het matras en keerde mij de rug toe, waar ikzelf trachtte een joint te draaien met dusdanig veel wiet dat al mijn zorgen en pijn verdoofd zouden zijn tot aan het ochtendgloren. Met trillende handen vanwege de combinatie van het feit ik voor het eerst in 27 jaar het bed deelde met een vrouw waar ik verliefd op was en de ontgoocheling na haar verwijtende woorden van aanklacht met betrekking tot mijn eenzame seksleven dat deze naam geenszins mocht dragen trok ik echter meerdere malen achter elkaar het vloeitje stuk van de joint die deze voor mij persoonlijk memorabele avond die als een nachtkaars uit dreigde te gaan diende te redden.
Het mocht echter niet baten. Nadat ik eindelijk de reusachtige joint gedraaid had die in de vorm van een vredespijp als verzoening diende te gelden, was Ramona alreeds in slaap gevallen, of acteerde ze dit tenminste. Eenzaam in geliefd gezelschap rookte ik vervolgens zelf de vredespijp tot de hals toe op, stoned starende naar het flikkerende licht van de verscheidene waxinelichtjes die de Amsterdamsche zolderkamer verlichtte en hun licht schenen op de berg tassen die ik de voorbije maanden als zwerver van stad naar stad gezeuld had, op zoek naar vaste grond onder mijn voeten. Met flinke teugen zoog ik de wiet mijn longen binnen en drong de jazzmuziek uit de radio mijn gehoor binnen en verlichtte zowel mijn zorgen als mijn geest en gemoedstoestand. Tranen van geluk biggelden over mijn wangen wanneer ik mijn blik liet glijden over het roodgeverfde haar van Ramona en mijn persoonlijke eigendommen die hun eindbestemming voor even gevonden leken te hebben. Het besef drong langzaam binnen hoe lang en hard ik geknokt en gevochten had om niet te bezwijken onder mijn depressie en eenzaam op straat te sterven, maar mij vast te klampen aan mijn laatste twee strohalmen; mijn baan als verkeersregelaar en mijn liefde voor Ramona. Op wonderbaarlijke wijze droegen beide peilers onder mijn treurige en zieltogende bestaan op dezelfde nacht vrucht, waardoor ik na een maandenlange zwerftocht langs dorpen en steden wederom een slaapkamerdeur bezat, waardoor ik mij middels een sleutel af kon sluiten van de boze buitenwereld. Als slagroom op de taart mocht ik tijdens deze gelukzalige nacht die een mijlpaal vormde in mijn volwassen leven het bed delen met de vrouw waar ik van hield, al was deze met haar gedachten bij een andere man, die haar geestelijk mishandelde.
Dit mocht de pret echter niet drukken. Anderhalf jaar geleden had ik na het overlijden van mijn vader in mijn eigen snot liggen rollen en was ik na het horen van Gods stem opgestaan en had ik mij op het tandvlees van mijn depressie geknokt tot een nieuw levensdoel; het vinden van een nieuw bestaansrecht, het vinden van liefde. Ik had de dood in de ogen gekeken en deze gevoelsmatig overwonnen. Ik was mijn vader en mijn broertje weliswaar in een enkele klap kwijtgeraakt, maar ik had ook mijn vechtlust, levenslust en zelfrespect hervonden, en dat alles door het vinden van liefde, door de onverwachte ontmoeting met Ramona.
In mijn door drugs geteisterde beleving had God mij een engel gestuurd die had voorkomen ik op het dieptepunt van mijn depressie zelfmoord had gepleegd en diezelfde engel mocht ik vannacht onderdak bieden.
Voor een klein moment sloeg ik geen acht op mijn depressie, seksverslaving, uitgemergelde lichaam, verrotte gebit, zieltogende bestaan en het feit ik nog altijd niet meer dan een schim was van de man die God mij had bedoeld te zijn; een man die in afhankelijkheid leunde op een labiele vrouw en nog altijd niet van zichzelf hield en aldus evenmin voor zichzelf kon zorgen.
Voor een klein moment drong niet slechts de THC mijn longen en de jazzmuziek mijn gehoor binnen, maar eveneens een gelukzalig gevoel van dankbaarheid, geloof, hoop en liefde mijn hart, terwijl het flikkerende kaarslicht mijn gemoed verlichtte.
Voor een klein moment was ik trots op mijzelf. Ondanks alle klappen van het leven was ik niet als een zielige hond ergens dood in een hoekje gaan liggen, maar had ik als een leeuw gevochten om te overleven en had het leven mij beloond met het vinden van liefde, een ervaring die mijn leven na een inktzwart decennium radicaal op zijn kop had gezet.
Voor even leek er geen einde te komen aan dit gelukzalige gevoel en leek de tijd stil te staan gedurende deze zwoele lenteavond op een Amsterdamsche zolderkamer.
Voor even leek het alsof het inktzwarte decennium tussen de lang vervlogen legendarische nacht bij kaarslicht in het gezellige gezelschap van Marjolein en de huidige legendarische nacht in het slapende gezelschap van Ramona oploste in tijd en ruimte en mijn kluizenaarsleven nooit en te nimmer bestaan had.
Voor even leek het leven mij toe te lachen.
Echter, Voor heel even…”

Gangs Of New York – Anno 2002 – “I’m Through With You”

The Opposites Featuring Mr. Probz – Sukkel Voor De Liefde – Anno 2013

The Opposites – Vandaag – Anno 2007

The Great Gatsby – Anno 2013

“DALEN & DROMEN – DEEL II” – Anno 2013, leeftijd : 27
“Na het ontwaken door het Amsterdamsche zonnetje dat onze gelaten verlichtte en Ramona haar roodgeverfde haar evenals mijn hart in vuur en vlam zette, maakte mijn hart een sprongetje van geluk; ik werd immers voor het eerst in mijn leven wakker naast de vrouw waar ik van hield en de gelukzalige glimlach om haar mondhoeken deed vermoeden dat haar depressieve bui van de voorbije avond was weggesmolten in de Amsterdamsche nacht. Bij het aanschouwen van haar blije gelaat klapte ik bijkans uit elkaar van vreugde. Waar vannacht het besef was ingedaald dat ik definitief dakloze-af was, drong gedurende deze bewuste ochtend waarin we ons bewustzijn direct verdoofden met bier en wiet het besef door dat ik vanaf heden ten dagen woonde en werkte in een wereldstad, dat een nieuw leven was begonnen en dat de wereld aan onze voeten lag. Op dat moment besefte ik echter nog niet dat ik weldra wederom alleen zou achterblijven en dat er in Ramona haar belevingswereld helemaal geen definitie van ‘ons’ voorkwam, hooguit een vrijblijvende omgang van twee mensen die tijdelijk met elkaar optrokken en waarbij zij ten allen tijden de touwtjes strak in handen hield. Op haar aandringen ging ik met tegenzin naar de verdieping van Theresa om nader kennis te maken met mijn nieuwe huisbazin, hetgeen Ramona de gelegenheid bood om mijn nieuwe zolderkamer op te ruimen en schoon te maken. Als klap op de vuurpijl had ze een zakje ballonnen voor mij gekocht in mijn lievelingskleur oranje, waarvan ze er eentje opblies en al ronddartelend liet spelen met de verscheidende lichtstralen die het donker van de Amsterdamsche zolderkamer doorkliefde. Wederom klapte ik bijkans uit elkaar van vreugde; ik kon niet wachten om samen met mijn droomvrouw Amsterdam te gaan verkennen en onveilig te maken. Uiteindelijk zouden we echter niet verder komen dan het authentieke Amsterdamsche houten bankje op de hoek van de straat, op de kruising van de Vrijheidslaan, maar niet nadat Ramona mij eerst ten eerste malen die dag vertwijfeld had achtergelaten, moederziel alleen met tal van dromen en ideeën, en een enkele oranje ballon, dansend in het badende ochtendlicht. Ramona beloofde mij later op de dag te bellen voor verdere instructies en verliet het Amsterdamsche pand. Roerloos bleef ik zitten wachten totdat haar bevrijdende belletje mij verloste uit mijn angstvallige wurggreep. Zonder haar durfde ik niet aan de dag te beginnen, bang als ik was dat ik een mogelijk moment met mijn muze zou moeten missen. Onverwacht snel ontving ik een bericht van mijn engel; Ramona had snoep gehaald en zat op me te wachten op het bankje op de hoek van de straat. Bij het lezen van dit bericht stroomde het bloed wederom door mijn aderen en was ik in een enkele klap verlost van mijn apathische houding. Als een bezetene snelde ik de vele steile trappen in het smalle, typisch Amsterdamsche, trappenhuis af en schoot ik naar buiten, de zon in, Ramona en het geluk tegemoet. Daar zat ze, rustiek badend in de zon, een geworden met haar omgeving, te genieten van de schepping, onwetend in aanwezigheid van De Schepper, evenals tijdens de legendarische dag dat ik haar had mogen verwelkomen in mijn leven, toen ze al even mystiek zuchtend zat te wachten op hetgeen komen zou, leunend tegen de pui van De Bijenkorf in Utrecht. In stilte nam ik naast haar plaats. Tezamen keken we naar het verkeer dat zich in een georganiseerde chaos voor onze ogen voltrok. De zalige stilte mengde zich met de geluiden van het verkeer en de THC van de vele jointjes die voorbije trokken mengde zich met het bier dat Ramona op de kop getikt had. In stilte at ze snoepjes. De tijd leek stil te staan of in het uiterste geval tergend langzaam voorbij te kruipen. In werkelijkheid ging de vluchtige volheid van het leven vrolijk verder zoals iedere dag op deze bewuste kruising en was het enige verschil dat ikzelf niet langer op de vlucht was, maar voor het eerst in mijn leven bewust stil stond bij het moment. Ramona leerde mij deze levensles die bewuste dag in stilte en nam me zonder een woord te zeggen mee in haar belevingswereld. Bedwelmd door alcohol en marihuana keken we urenlang naar niets en tegelijkertijd naar alles wat het leven herbergde; geluid en beeld, stilte en storm, chaos en eenheid. Het was alsof mijn ogen voor het eerst opengingen voor het scala aan mogelijkheden die iedere dag beloftevol in zich droeg. Tegelijkertijd verdrong deze aandrang langzaamaan de vrede in mijn hart; we hadden immers een levensgrote wereldstad voor de boeg om te verkennen. Het was alsof Ramona mijn groeiende onrust kon voelen. Ze verkondigde open te staan om iets te ondernemen, maar wenste geenszins het initiatief te nemen. Leunende op haar levenslust was ik zelf echter te apathisch en te stoned om iets te ondernemen. Uiteindelijk vroeg ze toestemming om zich enkele uren in stilte en afzondering terug te mogen trekken op mijn zolderkamer, waarna ik als een enthousiaste, verliefde, jonge hond uiteraard direct mijn huissleutel aan haar afstond. Vervolgens dwaalde ik onder invloed van drank en drugs een tijdje rond door de Amsterdamsche straten, al durfde ik slechts door mijn autistische inslag in een rechte lijn vooruit te lopen, de drukte van de Amsterdamsche binnenstad tegemoet. Na een tijdje was ik het echter zat, maakte ik rechtsomkeer en snakte ik naar de stilte in de schaduw van mijn zolderkamer, aangezien ik immers vermoeid was na een wekenlange zwerftocht, op zoek naar huis en haard. Terwijl ik terug liep naar huisnummer 66 op de Vrijheidslaan was ik van de ene kant zielsgelukkig met het feit ik mijn huidige onderkomen eindelijk gevonden had en ik momenteel zelfs tijdelijk onderdak mocht bieden aan mijn dierbare muze. Tegelijkertijd begon ik mij met iedere stap almaar meer te ergeren aan het feit ik na een maandenlange uitputtingsslag langs Utrechtsche grachten in de vierentwintig uur na het ontvangen van mijn huissleutel alsnog langs de Amsterdamsche grachten zwierf, terwijl Ramona met haar luie reet op mijn matras lag. Ik besloot haar beloofde belletje niet af te wachten en haar uit bed te bellen, hetgeen ze me niet in dank afnam, getuige haar gelaatsuitdrukking in de deuropening. Voor een kort moment nam ik wederom plaats op de rode driezitter in onze Amsterdamsche wolkenkrabber, terwijl Ramona languit op het matras lag. Deze had ze een kwartslag gedraaid, zodat haar gelaat verwarmd werd door het warme lentezonnetje. Het was alsof we beiden loom waren van de warmte, drank en drugs en niet goed wisten wat we met het restant van de dag aanmoesten. Het was tevens alsof we ons beiden in stilte irriteerden aan de apathie van de ander. Zittend op een roze wolk was ik mij echter geenszins bewust van hetgeen zich in werkelijkheid alreeds de gehele dag afspeelde in het hoofd van Ramona. In gedachten was ze al sinds gisteravond wederom in Utrecht, bij een verzoening met Jasper. In afwachting van het moment waarop hij contact met haar opnam, gebruikte ze mij en mijn zolderkamer slechts om de tijd te doden.
Terwijl ik naar haar keek, liggend op mijn matras, groeide mijn liefde voor haar, lurkend aan een zoveelste joint, en besloot ik de vrouw van wie ik onvoorwaardelijk hield te geven wat ze in mijn ogen verdiende; verwend te worden.
Ik besloot inkopen te gaan doen in voorbereiding op wat alsnog een memorabele nacht in de geest van Guus Meeuwis diende te worden en kocht de schappen van de Albert Heijn leeg. Met overvolle boodschappentassen hield ik halt bij de ingang van het huis van Therese en besloot ik dat deze overvloed aan voedsel niet genoeg was. Ik snelde terug naar de pizzeria om de hoek en bestelde Goddelijk bladerdeeg met beleg. In afwachting van de kaas de smolt, glipte Ramona echter zonder mijn weten het Amsterdamsche appartement uit, de aanstaande zwoele nacht in, op jacht naar Jasper. Met mijn hart bonkend in mijn keel rende ik met mijn pizza en tassen vol snaai-werk, drank en wiet de vele trappen op richting het zolders paradijs, waar de vijand inmiddels echter het enige waardevolle geroofd had, namelijk Ramona zelf.
Het gevoel dat zich meester maakte van mij op het moment dat ik zo blij als een kind met tassen vol overvloedig eten voor mijn geliefde vrouw een leeg zoldervertrek betrad is moeilijk te beschrijven. Het was alsof alle grond onder mijn voeten wegzakte en ik tegelijkertijd een vuistslag van het leven in mijn gezicht kreeg. Ik besefte direct dat Ramona weggevlucht was en trachtte de pijn geeneens te verdoven middels troostende gedachten dat ze misschien even op het toilet zat. Gedesillusioneerd zakte ik ineen op het matras dat niet langer ‘ons matras’ was, in afwachting van nader bericht, dat niet lang op zich liet wachten. Vanaf het station op de andere hoek van de straat belde ze om te bevestigen dat ze had gekozen om terug te gaan naar Utrecht, voor een verzoenende nacht met Jasper, ongetwijfeld vol vurige seks. Nadat de verbinding verbroken was, maakte wanhoop en radeloosheid zich van mij meester en viel ik in razend tempo terug in het diepe ravijn van depressieve gedachten. Het gelukzalige gevoel van de voorbije avond, nacht en dag maakte in rap tempo plaats voor onheilspellende gedachten, die de weg vrijmaakte voor een nieuwe openbaring van de diepgewortelde pijn van afwijzing. Daar zat ik dan, als 27-jarige jongeman, met een seksueel gefrustreerde jongeheer en tassen vol eten, drank en drugs, en niemand om mijn overvloed aan eten, drinken en seksuele fantasieën mee te delen. Met lege handen, blauwe ballen en een leeg hart vol pijn, verdriet en afwijzing liet Ramona mij eenzaam en verlaten achter op een lege zolderkamer in hartje Amsterdam, terwijl ze zelf haar heil zocht bij een andere man, eentje die haar geestelijk mishandelde. Met iedere minuut die tergend langzaam voorbij trok, diende het duister van de nacht zich sneller aan, en zwolg ik dieper in zelfbeklag, zelfmedelijden en zelfveroordeling. Ikzelf zou mijn leven geven voor haar geluk, maar zelf was ze velen malen liever bij een man die haar in de verste verte niet zo lief had als ik. Liever was ze onderdeel van een destructieve relatie, dan dat ze genoot van een mijn gezelschap in een vrijblijvende vriendschapsrelatie. Deze gedachte deed alle hoop vervliegen en het bloed dat eerder op de dag levenslustig door mijn aderen had gestroomd, stollen. Het duister van de Amsterdamsche nacht deed sneller dan mij lief was zijn intrede en hulde de lege, stille, zolderkamer in het angstvallige donker, evenals de zoveelste afwijzing van Ramona het vuur dat vierentwintig uur eerder onverwacht in mijn hart opgelaaid was niet slechts bluste, maar zelfs bevroor.
Voor even leek het leven mij toe te lachen.
Echter, Voor heel even…”

The Great Gatsby – Anno 2013

Big2 (The Opposites) – Liever Zeg Je Niks – Anno 2010

The Great Gatsby – Extended TV Spot

The Great Gatsby – Anno 2013 – “The Great Gatsby Believed In The Green Light”

Johnny Cash – Hurt – Anno 2002

Inception – Anno 2010 – Reality Or Dream?!”

The Lord Of The Rings – Ultimate Trilogy Trailer Anno 2012

15 “Maar wees op uw hoede voor de valse profeten, die in schapenvacht naar u toe komen maar van binnen roofzuchtige wolven zijn.
16 Aan hun vruchten zult u hen herkennen. Men plukt toch geen druif van doornstruiken of vijgen van distels?
17 Zo brengt iedere goede boom goede vruchten voort en een slechte boom brengt slechte vruchten voort.
18 Een goede boom kan geen slechte vruchten voortbrengen en een slechte boom kan geen goede vruchten voortbrengen.
19 Iedere boom die geen goede vrucht voortbrengt, wordt omgehakt en in het vuur geworpen.
20 Zo zult u hen dus aan hun vruchten herkennen.”
– Mattheüs 7:15-20 –

21 “Niet ieder die tegen Mij zegt: Heere, Heere, zal binnengaan in het Koninkrijk der hemelen, maar wie de wil doet van Mijn Vader, Die in de hemelen is.
22 Velen zullen op die dag tegen Mij zeggen: Heere, Heere, hebben wij niet in Uw Naam geprofeteerd, en in Uw Naam demonen uitgedreven, en in Uw Naam veel krachten gedaan?
23 Dan zal Ik hun openlijk zeggen: Ik heb u nooit gekend; ga weg van Mij, u die de wetteloosheid werkt!”
– Mattheüs 7:21-23 –

22 “Daarna ging Jezus met Zijn discipelen naar het Judese land en verbleef daar met hen en doopte.
23 Maar ook Johannes doopte in Enon bij Salim, omdat daar veel water was; en de mensen kwamen daar en werden gedoopt,
24 want Johannes was nog niet in de gevangenis geworpen.
25 Er ontstond dan een woordenstrijd vanuit de discipelen van Johannes met de Joden over de reiniging.
26 En zij gingen naar Johannes en zeiden tegen hem: Rabbi, Hij Die bij u was aan de overkant van de Jordaan, van Wie u getuigenis gaf, zie, Hij doopt en allen komen bij Hem.
27 Johannes antwoordde en zei: Een mens kan niets aannemen, als het hem niet uit de hemel gegeven is.”
– Johannes 3:22-27 –

28 “U bent zelf mijn getuigen dat ik gezegd heb: Ik ben de Christus niet, maar ik ben voor Hem heen uitgezonden.
29 Wie de bruid heeft, is de bruidegom, maar de vriend van de bruidegom, die erbij staat en hem hoort, verblijdt zich zeer over de stem van de bruidegom. Deze blijdschap van mij nu is volkomen geworden.
30 Hij moet meer worden, maar ik minder.”
– Johannes 3:28-30 –

31 “Wie van boven komt, is boven allen; wie uit de aarde is, is uit de aarde en spreekt uit de aarde. Wie uit de hemel komt, is boven allen.
32 En wat Hij gezien en gehoord heeft, dat getuigt Hij, en Zijn getuigenis neemt niemand aan.
33 Wie Zijn getuigenis aangenomen heeft, die heeft daarmee bezegeld dat God waarachtig is.
34 Want Hij Die God gezonden heeft, spreekt de woorden van God, want God geeft Hem de Geest zonder maat.
35 De Vader heeft de Zoon lief en heeft alle dingen in Zijn hand gegeven.
36 Wie in de Zoon gelooft, heeft eeuwig leven, maar wie de Zoon ongehoorzaam is, zal het leven niet zien, maar de toorn van God blijft op hem.”
– Johannes 3:31-36 –

DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince – I’m Looking For The One (To Be With Me) – Anno 1993